TONEEL~2 (1)
© Annaleen Louwes & Esther Noyons
© Annaleen Louwes & Esther Noyons

Toneelschuur Producties | Theater Oostpool | Abdel Daoudi

Geschiedenis van Geweld

Datum & tijd
Vr 23 dec | 20:30 - 22:00
Zonder pauze
Locatie
Kleine Zaal
Prijzen
Regulier € 21,50
Incl. drankje en garderobe

Confronterend relaas over angst en wantrouwen in onze relaties en cultuur.

Abdel Daoudi regisseert de toneelbewerking van 'Geschiedenis van Geweld', de tweede autobiografische roman van sterauteur Édouard Louis (o.a. 'Weg met Eddy Bellegueule'). Édouard loopt na een feestje op kerstavond ‘s nachts in het donker naar huis als hij Reda ontmoet, een geheimzinnige jongen. Ze praten, flirten en brengen uiteindelijk samen de nacht door in Édouards appartement. Reda vertelt over zijn jeugd, over zijn vader die moest vluchten uit zijn geboorteland en het geweld waarmee hij te maken kreeg. De stemming is speels, ze lachen, wisselen liefkozingen uit en hebben seks. Wanneer Édouard de volgende ochtend ontdekt dat hij zijn smartphone kwijt is en Reda hiermee confronteert, trekt deze een pistool en hebben ze opnieuw seks, maar deze keer is het voor Édouard allesbehalve vrijwillig. De nasleep op het traumatisch incident leggen het racisme, de homofobie en de obscure machtsstructuren bloot die zich diep geworteld hebben in onze maatschappij.
Het is voor het eerst dat 'Geschiedenis van Geweld' in Nederland op toneel wordt opgevoerd. Het is de tweede toneelbewerking van Toneelschuur Producties van de Franse bestsellerauteur, na de gelauwerde voorstelling 'Weg met Eddy Bellegueule' in regie van Eline Arbo.

Let op: dit stuk behandelt onderwerpen als (seksueel) geweld.

Lees meer Lees minder
Volledig overzicht
20:30 - 22:00
20:30 - 22:00
Kleine Zaal
Kleine Zaal
Cast & info
Spel Eelco Smits, Lotte Dunselman en Sia Cyrroes
Regie Abdel Daoudi
Meer informatie Column Abdel Daoudi (bron: Theater Bellevue) Ik sta op de eerste repetitiedag van Geschiedenis van geweld. Ik ben excited, zenuwachtig. Ik ben altijd zenuwachtig als er weer eens iets groots staat te wachten waar ik zin in heb. Terwijl ik in de inleiding over mijn inspiratiebronnen vertel, slaat mijn stem over, klopt mijn hart harder in mijn keel, trillen mijn benen. Ik wil het hebben over schaamte, klasse en hoe trauma zich diep nestelt in het lichaam. En terwijl ik weet dat ik in de repetitieruimte van de Toneelschuur sta, reageert mijn lijf alsof ik op de stoep zit op de kruising van de Pletterijstraat en de Weteringkade. Het heeft net geregend, zo eentje die het einde van de zomer inluid. Een natte druilerige regenbui. De scooter waar ik zonet nog op zat is op het natte wegdek aan de andere kant van het kruispunt tot stilstand gekomen. De witte Range Rover, die mij afsneed en aanreed is doorgereden. Ik lig midden op het kruispunt met open knieën en ellenbogen een verdraaide enkel en een gebroken pols. Bang dat ik overreden word werk ik me zo snel mogelijk naar de stoep. Terwijl de adrenaline door mijn lijf giert vertel ik de politieagent wat er gebeurt is. "Dat ziet er niet best uit" zegt de politieagent terwijl hij naar mijn knie wijst. Het gaat volgens mij wel. Ik maak me meer zorgen om mijn enkel, lach ik dom terug. De politieagent roept zijn stagiaires op en in hun wijsheid besloten ze dat het niet nodig was om een ambulance te laten komen. Waarom ben ik daarin meegegaan? En waarom heb ik wel gedwee gezegd dat het wel ging. En omdat niemand het kenteken van de Rover heeft gezien konden ze ook op dat punt niets betekenen voor me. Met de scooter aan de hand ben ik naar huis gestrompeld. Aan de hand van hoe de artsen op de spoedeisende hulp omgingen met mijn lichaam begreep ik pas de ernst van de situatie. Waar ik trouwens pas na aandringen van mijn vrouw naartoe ging. "Als ik daar had gelegen was er meteen een ambulance gebeld." Wat bezielt iemand door te rijden nadat hij een ongeluk heeft veroorzaakt? Waarom vond die agent het niet nodig medische hulp in te schaken en te controleren of ik geen interne bloedingen had? Waarom zei hij lachend dat het jammer voor mij was dat zijn stagiaires geen leuke blonde meiden waren? Het lichaam onthoudt hoe er met haar is omgegaan. Neemt dat met zich mee. En gaat zich daar vervolgens naar gedragen. Het lichaam onthoudt. En helaas zijn sommige lichamen in onze samenleving meer waard dan anderen. Twee mannen die aan den lijve zo’n marginalisatie hebben ondervonden ontmoeten elkaar ’s nachts op straat. Dat is het startpunt van mijn toneelversie van Geschiedenis van Geweld.
Recensies
NRC
"Theaterbewerking van Edouard Louis’ roman is hartverscheurend."
De Volkskrant
"Verrassend veel lucht en humor […] Eelco Smits is schitterend in de mooie, veeleisende hoofdrol."
Trouw
"Knap de hokjesgeest ontrafeld"
Theaterkrant
‘Waanzinnige spanningsopbouw door de ijzersterke dialogen en handelingen […] Indrukwekkend"
Datum & tijd
Vr 23 dec | 20:30 - 22:00
Zonder pauze
Locatie
Kleine Zaal
Prijzen
Regulier € 21,50
Incl. drankje en garderobe
Cookies

We helpen je online graag zo goed mogelijk en gebruiken daarvoor cookies. Stel ze hier in.

[2]
[1]